Rozstrzenie oskrzeli

Odchodzące od tchawicy oskrzela są błoniastymi woreczkami. Przylegają one do otaczających je pierścieniowatych chrząstek, które nadają właściwy kształt i zapewniają drożność oskrzeli. Małe mięśnie są odpowiedzialne za to, aby oskrzela po silnym wydechu wróciły do swej pierwotnej wielkości. W następstwie różnych chorób, a także wskutek wad wrodzonych, oskrzela mogą tworzyć mniejsze lub większe rozszerzenia o wrzecionowatym, walcowatym lub woreczkowatym kształcie. Rozszerzenie takie to tzw. rozszerzenie oskrzeli. Zaburzenie pozwala zidentyfikować specyficzny obraz choroby – występuje kaszel, któremu towarzyszą: wydzielanie krwawej i najczęściej cuchnącej plwociny, ataki gorączki, skłonność do nieżytu oskrzeli, zapaleń, gromadzenie się ropy w płucach, co w efekcie prowadzi do postępującego zaburzenia pracy płuc i serca. Rozstrzenia nie ulegają samoistnemu wyleczeniu.

Choroba występuje zarówno u dzieci, jak i u dorosłych, nic nie wiadomo o jej dziedziczności. Może powstać w wyniku infekcji wirusowej lub byś skutkiem innych deformacji płuc lub polipów w jamie nosowej. Występuje u niemowląt i małych dzieci z wrodzoną chorobą gruczołów wydzielanie zewnętrznego – mukowiscydozą. Przyczyna postaci nabytej choroby mogą być, oprócz ciał obcych i rozwijających się nowotworów, praktycznie wszystkie zapalenia i choroby górnych i dolnych dróg oddechowych: zapalenie zatok przynosowych, polipy, nieżyt oskrzeli, gruźlica i pylica płuc oraz infekcje, takie jak odra, grypa czy przeziębienie. Rozstrzenie jest przy tym przeważnie następstwem zwiększonego wysiłku przy odksztuszaniu wydzieliny, kaszlu lub wydmuchiwania nosa, i przez to zwiększonego. Rozstrzenie oskrzeli jest szczególnie groźne, gdy ściany większej tętniczki oskrzelowej zostały już osłabione przez ognisko zapalne.